انسانم آرزوست

سلام،

در دنیای امروز حتی "سلام" هم معنای اصلی خودش را از دست داده. بعد همه ما در این روزگار نکبت جویایی معنای حقیقی مهر و محبت هستیم. در دنیایی که وقتی یک زن و شوهر پس از 12 سال زندگی سر یکدیگر را بخاطر منفعت شخصی خودشان شیره می مالند، به هیچ چیز نمی تواند اعتماد کرد. 12 سال عمر کمی نیست که بخواهیم آن را به باد فراموشی بسپاریم.

و ما تنها خودمان را فریب می دهیم و گاهی دلمان را خوش می کنیم و به خیالمان "زندگی همین است..." اما این زندگی نیست. این یک جنگ میان ماست که عادت کرده ایم هر اتفاق شومش را به فال نیک بگیریم. اما هرگز اینگونه نیست. فال نیک حرمت دارد. میمنت و شیرینی یک رویداد به برکت و حکمتی است که بعدها خواهیم فهمید نه به بدبخت شدن هر روزمان.

و ما چقدر بدبختیم، آن پدر و آن مادر چقدر بدبخت است که به فرزند خودش می آموزد تا یک شیر باشد. و چند هزار مرتبه بیشتر بدبخت آن کسی است که توجیح می آورد باید گرگ بود تا در صحنه آشفته روزگار کنونی برنده بازی شد. اما ای پدر و ای مادر، هر دوی این صفات متعلق به حیوانات است.

من به شما یک کلام می گویم. بیاییم انسان باشیم!