اندوه آدمی معیاری برای سنجش ایمان اوست

از غصّه و اندوه آدمی می توان به ایمان او پی برد.

اندوه آدمی یا برای نداشته هاست و یا برای داشته ها

و

او که غرق در اندوه است شکرگزاری را فراموش می کند. به همه چیز بد می گوید و ناراضی است.

چهره اش عبوث است و مدام با حرص و طمع می خواهد به چیزی برسد

و

وقتی به آن می رسد، باز هم ناراضی است.

این حکایت زندگی خیلی از آدم هاست، یا آنرا نمی دانند و یا می دانند و تغییرش
نمی دهند.